(Επικήδειος Λόγος)
ΈρικαΓεωργιάδη
(Τον Μάιο 1891, μετά το θάνατο της Ε.Π.Μπλαβάτσκυ στις 8 του ιδίου μηνός, και προτού αποτεφρωθεί το σώμα της, ο προσωπικός της γραμματέας Τζώρτζ Μηντ εκφώνησε έναν επικήδειο λόγο δίπλα στη σωρό της ιδρύτριας και ψυχής της Θ.Ε. Το κείμενο που ακολουθεί είναι περίληψη του επικήδειου, την οποία συνέταξε η Έρικα Λ. Γεωργιάδη και ανέγνωσε την «Ημέρα του Λευκού Λωτού» – όπως συνηθίζεται να αποκαλείται και να τιμάται από την παγκόσμια θεοσοφική κοινότητα η ημέρα του θανάτου της Ε.Π.Μπ. Μετάφραση κειμένου: Γεώργιος Γεωργιάδης)
Η Ε.Π.Μπλαβάτσκυ είναι νεκρή. Αλλά η Ε.Π.Μπλαβάτσκυ, η δασκάλα και φίλη μας, είναι ζωντανή και θα είναι για πάντα στις καρδιές και τις αναμνήσεις μας. Στην τωρινή μας θλίψη αυτήν τη σκέψη πρέπει να κρατήσουμε. Είναι αλήθεια ότι η προσωπικότητα που γνωρίζουμε ως Ε.Π.Μπ. δεν είναι πια μαζί μας. Όμως είναι επίσης αλήθεια ότι η σπουδαία της ψυχή προσπάθησε να μας διδάξει τον τρόπο να ζούμε μια πιο αγνή και ανιδιοτελή ζωή. Η Θεοσοφική Εταιρεία, η οποία αποτελεί το σπουδαίο της έργο, είναι ακόμα ενεργή και συνεχίζει υπό την φροντίδα και κατεύθυνση των μεγάλων Διδασκάλων. Η Ε.Π.Μπ. ήταν αξιαγάπητη σε μας αφού ενεργούσε σαν μια μητέρα, και πρέπει πάντα να θυμόμαστε αυτό που συχνά μας δίδασκε: Ότι η προσωπικότητα είναι το παροδικό τμήμα της ανθρώπινης φύσης. Η αληθινή Ε.Π.Μπ. δεν βρίσκεται εδώ μαζί αλλά η μεγάλη ψυχή που ενέπνευσε ανθρώπους σε όλο τον κόσμο είναι και θα είναι ζωντανή για πολλούς επερχόμενους αιώνες.
Αδελφοί θεόσοφοι, το καθήκον μας είναι απλό. Να επαναφέρουμε στην ανθρωπότητα τη γνώση εκείνων των πνευματικών αληθειών που σήμερα αποκαλούμε Θεοσοφία. Με το σπουδαίο της παράδειγμα μπροστά μας, το καθήκον μας γίνεται απλό. Πρέπει να συνεχίσουμε το έργο που η Ε.Π.Μπ. ξεκίνησε. Αν όχι με τη δική της δύναμη, τότε με τον ενθουσιασμό, την αυτοθυσία και την αποφασιστικότητα. Αυτός είναι ο καλύτερος τρόπος για να εκφράσουμε την ευγνωμοσύνη μας σε αυτήν. Η Θεοσοφία δεν είναι νεκρή επειδή στεκόμαστε δίπλα στη σωρό της Ε.Π.Μπλαβάτσκυ. Ζει και πρέπει να ζει, γιατί η αλήθεια δεν μπορεί να πεθάνει ποτέ. Όπως αγαπάμε και σεβόμαστε πολύ την ηγέτιδά μας στον ίδιο βαθμό και η αφοσίωσή μας στο έργο δεν πρέπει να βασίζεται στην παροδική αφοσίωση σε μια προσωπικότητα, αλλά στη στέρεα θεμελίωση ότι στην ίδια τη Θεοσοφία μπορούμε να βρούμε τις αιώνιες πνευματικές αρχές της ορθής σκέψης, του ορθού λόγου και της ορθής δράσης, οι οποίες είναι απαραίτητες για την πρόοδο και την αρμονία στην ανθρωπότητα.
Πιστεύουμε ότι αν η Ε.Π.Μπ. μπορούσε να βρίσκεται εδώ, αυτό θα ήταν το μήνυμά της προς όλα τα μέλη της Θεοσοφικής Εταιρείας, όχι μόνο σε όσους είναι παρόντες αλλά και σε όλους όσους, χωρίς διάκριση φυλής, θρησκείας και φύλου, είναι μαζί μας σήμερα με την καρδιά και τη συμπόνια τους. Θα μας έλεγε, όπως έχει πει σε πολλούς από εμάς, ότι μια καθαρή ζωή, ένα ανοικτό μυαλό, μια αγνή καρδιά, μια διψασμένη διάνοια, μια αποκαλυμμένη πνευματική αντίληψη, αδελφοσύνη για όλους, ετοιμότητα να δώσετε και να λάβετε συμβουλή και οδηγία, μια θαρραλέα αντοχή στις προσωπικές αδικίες, μια γενναία διακήρυξη αρχών, μια ατρόμητη υπεράσπιση όσων δέχονται άδικη επίθεση, και ένας συνεχής στόχος στο ιδανικό της ανθρώπινης προόδου και τελειότητας, την οποία η μυστική επιστήμη (Gupta Vidya) απεικονίζει – αυτά είναι τα χρυσά σκαλοπάτια στα οποία πατώντας ο μαθητής μπορεί να ανέβει στο ναό της Θείας Σοφίας. Και τώρα, σιωπηλά, αφήνουμε το σώμα της δασκάλας μας και επιστρέφουμε στον κόσμο της καθημερινότητας. Στις καρδιές μας πάντα θα έχουμε την ανάμνησή της, το παράδειγμά της, τη ζωή της.
Ο πραγματικός θεόσοφος είναι αυτός που αναπτύσσει τις υψηλές του ικανότητες και γνωρίζει πώς να τις χρησιμοποιήσει τη σωστή στιγμή. Ορθή σκέψη, ορθό συναίσθημα, ορθή κρίση και ορδή δράση είναι τα αναγνωριστικά σημεία ενός αληθινού θεόσοφου, ο οποίος, χωρίς αμφιβολία, εργάζεται για την πραγμάτωση της αδελφοσύνης που είναι το ιδεώδες μας. Όσοι από εμάς φέρουμε δίκαια τον τίτλο του θεόσοφου, ας έχουμε καλά αυτά στο μυαλό μας και ας ακολουθούμε το παράδειγμα της Έλενας Π. Μπλαβάτσκυ, θυσιάζοντας τους εαυτούς μας για το καλό των άλλων. Ας επικρατήσει στον κόσμο μας η απεριόριστη καλοσύνη προς όλα τα όντα. Ας υπάρχει σε όλα τα μήκη και τα πλάτη του κόσμου, χωρίς την πρόσμιξη συναισθημάτων αντιδιαστολής ή αντίθετων συμφερόντων. Αν ένας άνθρωπος παραμένει πνευματικά σε αυτή την κατάσταση ενόσω είναι σε εγρήγορση, είτε στέκεται, περπατά, κάθεται ή ξαπλώνει, τότε το ακόλουθο ρητό γίνεται πραγματικότητα:
ΑΚΟΜΗ ΚΑΙ ΣΕ ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΒΡΕΘΕΙ Η ΕΥΤΥΧΙΑ