Ταξίδι

Σωτ. Νικολακόπουλος
Άναψε ο θεός το φως
Ένας ατέλειωτος πολυέλαιος πάνω μας
Μιλούσε για τις αλήθειες
Μιλούσε για την άνοιξη
για το χαμόγελο της ανεμώνας και τ’ αηδονιού το καλημέρισμα
για το παράπονο του γκιώνη,
μιλούσε για μας την ώρα που ο ναός φωτίστηκε
στο βάθος της ψυχής μας.

Μας μιλούσε, μας μιλούσε…
για το ουράνιο τόξο που γεφυρώνει τ’ όνειρο με τα ουράνια
για τ’ άπλετο φως
με τ’ ασημένιο στέμμα του γαλαξία…
και τότε γαληνεύουμε σαν την πλατιά τη θάλασσα
Γνωρίζοντας
πως δεν υπάρχουν σύντομοι δρόμοι
για τα μέρη που αξίζει να πάμε.

(Πηγή: «Το Λυκαυγές»)