ΤΟ ΚΑΛΟ ΚΑΙ ΤΟ ΚΑΚΟ

(Αποσπάσματα από το βιβλίο, «Ο Προφήτης»)
Για το καλό που είναι μέσα σας μπορώ να σας μιλήσω, μα όχι για το κακό. Γιατί τι άλλο είναι αυτό το κακό παρά το καλό βασανισμένο από την ίδια του την πείνα και τη δίψα; Πράγματι όταν το καλό είναι πεινασμένο γυρεύει τροφή ακόμα και μέσα σε σκοτεινές σπηλιές, κι όταν διψά πίνει ακόμη και από βούρκους.
Είστε καλοί όταν είστε ένα με τον εαυτό σας. Εντούτοις, κι όταν δεν είστε ένα με τον εαυτό σας δεν παύετε να είστε καλοί. Γιατί ένα διαιρεμένο σπίτι δεν είναι ένα άντρο κλεφτών. Είναι απλώς ένα διαιρεμένο σπίτι, Κι ένα πλοίο δίχως πηδάλιο μπορεί να πλανιέται άσκοπα μέσα σε επικίνδυνα νερά μα εντούτοις δεν βουλιάζει πηγαίνοντας στον πάτο.

Είστε καλοί όταν προσπαθείτε να δίνετε από τον εαυτό σας.
Εντούτοις δεν είστε κακοί όταν ζητάτε κάποιο κέρδος για τον εαυτό σας. Γιατί όταν αγωνίζεστε να κερδίσετε δεν είστε παρά μια ρίζα που προσκολλάται στη γη και ρουφάει από το στήθος της. Βέβαια, ο καρπός δεν μπορεί να πει στη ρίζα «Γίνε σαν εμένα, ώριμη και μεστή και δίνε πάντα από την αφθονία σου…». Γιατί για τον καρπό, το δόσιμο είναι μια ανάγκη, όπως ακριβώς το δέσιμο είναι μια ανάγκη για τη ρίζα.
Είστε καλοί όταν είστε πολύ προσεκτικοί στις κουβέντες σας.

Εντούτοις δεν είστε κακοί όταν, ενώ η σκέψη σας απουσιάζει, η γλώσσα σας φλυαρεί χωρίς κανένα σκοπό. Ακόμη και η εμποδισμένη ομιλία μπορεί να τονώσει μια αδύναμη γλώσσα.

Είστε καλοί όταν βαδίζετε σταθερά και με βήματα τολμηρά προς το σκοπό σας.

Εντούτοις δεν είστε κακοί όταν πηγαίνετε προς τα εκεί κουτσαίνοντας. Ακόμη και αυτοί που κουτσαίνουν, δεν πηγαίνουν προς τα πίσω. Αλλά εσείς που είσαστε δυνατοί και γρήγοροι, κοιτάξτε να μην κουτσαίνετε μπροστά στους ανάπηρους, θεωρώντας το ευγένεια. Είστε καλοί σ’ αναρίθμητες περιπτώσεις και δεν είστε κακοί όταν παύετε να είστε καλοί. Είστε μονάχα χασομέρηδες κι αργοκίνητοι. Κρίμα που τα ελάφια δεν μπορούν να διδάξουν τη γρηγοράδα στις χελώνες.

Μέσα στον πόθο για το γιγάντωμα του εαυτού σας βρίσκεται η καλοσύνη σας. Και αυτή η λαχτάρα βρίσκεται σ’ ολόκληρο το είναι σας. Μα σε μερικούς από εσάς, αυτός ο πόθος είναι ένας χείμαρρος που κατεβαίνει με ορμή προς τη θάλασσα κουβαλώντας τα μυστικά των βουνοπλαγιών και τα τραγούδια του δάσους. Και σε άλλους, είναι ένα νωχελικό ρυάκι που ξεχνιέται μέσα στους διάφορους ελιγμούς και καμπές, χασομερώντας προτού να φθάσει στην παραλία.
Μα μην επιτρέψετε σ’ αυτόν που λαχταρά πολλά, να πει σ’ εκείνον που ποθεί λίγα: «Γιατί είσαι αργός;» Γιατί εκείνος που είναι πράγματι καλός, δεν ρωτάει τον γυμνό: «Πού είναι το φόρεμά σου;» Ούτε τον άστεγο: «Τι απέγινε το σπίτι σου;»